CO.A.ST: Growing up in Europe: Amir’s Story in Poland

English below

My Coming of Age Story (CO.A.ST) – wspólny projekt unijny, którego celem jest wzmocnienie wsparcia w zakresie opieki nad dziećmi bez opieki w okresie ich wkraczania w dorosłość. Projekt, koordynowany przez Włoską Radę ds. Uchodźców (CIR), skupia organizacje partnerskie z sześciu krajów europejskich.

Poza badaniami i wynikami projektu kryje się wiele historii, które podkreślają determinację młodych dzieci bez opieki i oddzielonych od rodzin, kluczowe wsparcie, jakie opiekunowie zapewniają tym dzieciom w okresie dorastania, oraz to, jak istotne jest zapewnienie, by wsparcie to trwało po ich wkroczeniu w dorosłość. Znajduje to odzwierciedlenie w poniższej historii udostępnionej przez naszego partnera projektowego ELIL.

Oto historia Amira*, młodego mężczyzny z Afganistanu, który niedawno skończył osiemnaście lat. Ludzie często zwracają uwagę na jego spokojne zachowanie i to, jak rozjaśnia się jego twarz, gdy opowiada o gotowaniu, zwłaszcza o tradycyjnych potrawach, których nauczył się od matki. Odkąd przybył do Polski, Amir polubił szkołę i codzienne rutyny, a także systematycznie doskonali swój polski, język, który kiedyś wydawał mu się niemożliwie trudny.

Amir przybył do Polski jako dziecko bez opieki, po długiej i wyczerpującej podróży przez kilka krajów. W tamtym czasie był przerażony, niepewny tego, gdzie wyląduje, i głęboko martwił się o rodzinę, którą zostawił. Dziś wyrósł na rozważnego i odpornego młodego człowieka. Chociaż wciąż ma wiele wątpliwości co do przyszłości, godzi naukę w szkole z kształceniem zawodowym i wykazuje cichą determinację ukształtowaną przez lata odpowiedzialności wykraczającej poza jego wiek.

Dorastając w Afganistanie, Amir od najmłodszych lat doświadczał niestabilności. Jego dzieciństwo naznaczone było brakiem bezpieczeństwa i ograniczonym dostępem do edukacji. Kiedy sytuacja w domu stała się coraz bardziej niebezpieczna, jego rodzina podjęła trudną decyzję o wysłaniu go z dala od domu, mając nadzieję, że gdzie indziej znajdzie bezpieczeństwo i szansę na kontynuowanie nauki.

Po przybyciu do Polski Amir trafił do placówki opiekuńczej, w której wszystkie inne dzieci były Polakami. Pierwsze miesiące były dla niego zagmatwane i przytłaczające. Nowe zasady, nowy język i nieznane instytucje sprawiały, że czuł się odizolowany. Z czasem jednak przydzielono mu kuratora sądowego. Osoba ta stała się kluczową postacią w życiu Amira, pomagając mu zrozumieć polski system i towarzysząc mu w kluczowych momentach jego dorastania, zwłaszcza podczas procedury ubiegania się o ochronę międzynarodową. Wraz z innymi opiekunami w placówce opiekuńczej, w której przebywał Amir, jego kurator sądowy wspierał go w zapisaniu się do szkoły, uzyskaniu dostępu do pomocy psychologicznej oraz koordynacji działań z służbami socjalnymi.

Dzięki temu wsparciu Amir powoli zaczął czuć się bezpieczniej. Zapisał się do szkoły zawodowej, gdzie nadal rozwijał swoje zainteresowania gastronomią, i rozpoczął staż w małej lokalnej stołówce prowadzonej przez organizację pozarządową. Gotowanie stało się nie tylko umiejętnością, ale także sposobem na nawiązywanie kontaktów z innymi i odzyskanie poczucia przynależności.

Niedawno Amir skończył osiemnaście lat. W Polsce osiągnięcie pełnoletności wiąże się ze znaczącą zmianą statusu prawnego i społecznego. Musiał opuścić placówkę opiekuńczą dla dzieci i przenieść się do mieszkania pół-niezależnego, co było możliwe tylko dzięki temu, że kontynuował naukę. Codzienna obecność i ochrona zapewniana przez jego opiekuna wyznaczonego przez sąd formalnie się zakończyła, a od Amira oczekiwano, że weźmie odpowiedzialność za swoje sprawy.

To, co teraz najbardziej martwi Amira, to formalne procedury związane z jego pobytem. Jego wniosek o ochronę międzynarodową wciąż czeka na rozpatrzenie, a długi czas oczekiwania budzi niepokój. Kiedy był dzieckiem, jego opiekun wyznaczony przez sąd zajmował się większością kontaktów z urzędami i pomagał mu zrozumieć oficjalne pisma. Teraz, jako dorosły, Amir musi samodzielnie radzić sobie z tymi procesami i obawia się, że nieporozumienie lub przekroczenie terminu może mieć poważne konsekwencje.

Pomimo tych obaw Amir nadal koncentruje się na przyszłości. Chce ukończyć szkołę, znaleźć stałą pracę i zbudować bezpieczne i niezależne życie w Polsce. Chociaż przejście do dorosłości było trudne, Amir nadal idzie naprzód z cichą siłą, niosąc w sobie nadzieję, że pewnego dnia poczuje się nie tylko bezpiecznie, ale naprawdę jak w domu.

*Imię dziecka zostało zmienione w celu ochrony jego tożsamości.

My Coming of Age Story (CO.A.ST) to projekt współfinansowany przez Unię Europejską i realizowany przez konsorcjum organizacji pod przewodnictwem CIR – Consiglio Italiano per i Rifugiati (Włochy), we współpracy z KIND (Belgia i Słowacja), Alliance des Avocats pour les Droits de l’Homme (Francja), ELIL – European Lawyers in Lesvos (Grecja i Polska) oraz PIC (Centrum prawne na rzecz ochrony praw człowieka i środowiska, Słowenia).

Poglądy i opinie wyrażone w niniejszym dokumencie są poglądami i opiniami autorów i niekoniecznie odzwierciedlają stanowisko Unii Europejskiej lub Komisji Europejskiej. Ani Unia Europejska, ani organ przyznający dotację nie ponoszą za nie odpowiedzialności.

My Coming of Age Story (CO.A.ST), a collaborative EU project focused on strengthening guardianship support for unaccompanied children as they transition into adulthood. Led by the Italian Council for Refugees (CIR), the project brings together partner organizations from six European countries. 

Beyond the research and findings of the project, lie many stories that highlight the determination of young unaccompanied and separated children, the critical support that guardians provide for these children as they are coming of age and how essential it is to ensure that the support continues after they have transitioned to adulthood. This is reflected in the below story shared by our project partner ELIL. 

This is the story of Amir*, a young man from Afghanistan who recently turned eighteen. People often notice his calm demeanor and the way his face lights up when he talks about cooking, especially traditional dishes he learned from his mother. Since arriving in Poland, Amir has grown fond of school and everyday routines, and he is steadily improving his Polish, a language that once seemed impossibly difficult to him.

Amir arrived in Poland as an unaccompanied child, after a long and exhausting journey through several countries. At the time, he was frightened, unsure of where he would end up, and deeply worried about the family he left behind. Today, he has grown to be a thoughtful and resilient young adult. Although he still carries many uncertainties about the future, he balances school with vocational training and shows a quiet determination shaped by years of responsibility beyond his age.

Growing up in Afghanistan, Amir experienced instability from an early age. His childhood was marked by insecurity and limited access to education. When circumstances at home became increasingly dangerous, his family made the difficult decision to send him away, hoping he would find safety and a chance to continue his education somewhere else.

After arriving in Poland, Amir was placed in a foster care facility, where all the other children were Polish. The first months were confusing and overwhelming. New rules, a new language, and unfamiliar institutions made him feel isolated. Over time, however, a family court-appointed guardian (also known Kurator Sądowy) was assigned to him. This person became a crucial figure in Amir’s life, helping him understand the Polish system and accompanying him through key moments of his adolescence, especially during the procedure to apply for international protection. Together with other guardians at Amir’s foster care facility, his court-appointed guardian supported him with school enrollment, access to psychological assistance and coordination with social services.

With this support, Amir slowly began to feel more secure. He enrolled in a vocational school, where he continued to pursue his interest in gastronomy, and started an internship in a small local canteen run by an NGO. Cooking has become not only a skill but also a way to connect with others and regain a sense of belonging.

Recently, Amir turned eighteen. In Poland, reaching adulthood brings a significant change in legal and social status. He had to leave the foster care facility for children and move into semi-independent accommodation, which was only possible because he continued his education. The daily presence and protection provided by his court appointed guardian formally ended, and Amir was expected to take responsibility for his own affairs.

What worries Amir most now are the formal procedures related to his stay. His application for international protection is still pending, and the long waiting time causes anxiety. As a child, his court-appointed guardian managed most contacts with authorities and helped him understand official letters. Now, as an adult, Amir must navigate these processes on his own, and he fears that a misunderstanding or missed deadline could have serious consequences.

Despite these fears, Amir remains focused on the future. He wants to finish school, find stable work, and build a safe and independent life in Poland. While the transition to adulthood has been challenging, he continues to move forward with quiet strength, carrying with him the hope that one day he will feel not only safe, but truly at home.

*The child’s name has been changed to protect their identity. 

My Coming of Age Story (CO.A.ST) is a project co-funded by the European Union and carried out by a consortium of organizations led by CIR – Consiglio Italiano per i Rifugiati (Italy), in partnership with KIND (Belgium and Slovakia), Alliance des Avocats pour les Droits de l’Homme (France), ELIL – European Lawyers in Lesvos (Greece and Poland), and PIC (Legal center for the protection of human rights and the environment, Slovenia). 

Views and opinions expressed are those of the authors and do not necessarily reflect those of the European Union or the European Commission. Neither the European Union nor the granting authority can be held responsible for them.